بباد صبا گفتم از شوق دوش

شاعر : اوحدي مراغه اي

که: درکارم، ار ميتواني، بکوشبباد صبا گفتم از شوق دوش
که سوداي او بردم از مغز هوشنشاني از آن نوشدارو بيار
که شيرين توان کردن او را بنوشنه زان گونه تلخست کام دلم
ندارم دماغ نصيحت نيوشرفيقا، مکن پر نصيحت، که من
ز خامي بود گر نيايم به جوشمرا آتش عشق در اندرون
مرا تازه عهديست با مي‌فروشمکن دورم از باده خوردن، که باز
لبم گر بخوشد ز غم، گو: بخوشدو چشم من از عشق او چون پرست
به روزش مرنجان و رازش بپوشچو آگه شوي از شب بيدلي
چو من رفتم، آنگه ز پي مي‌خروشبهل، تا روم بر سر عشق من
که بر نيک خواهان نميکرد گوشبه کام بدانديش گشت اوحدي